Diğer Şiirler Tasavvufi Şiirler 1   Duygu paylaşımlarımız için e-posta yazışma listemize katılabilirsiniz...   Melami Kültür ve Sanat Vakfı Kültür ve Turizm Bakanlığı   Tasavvufi Şiirler 1   TASAVVUF VE TASAVVUFİ ŞİİRLERİN ANADOLU HALKLARI ÜZERİNDEKİ ETKİSİ Tasavvufun özü tevhittir. Tevhit ise; görünen ve görünmeyen bütün âlemleri ve bu âlemler üzerinde bulunan mevcudatı Allah’ın (C.C. ) varlığı ile var bilmek ve Allah’ta (C.C. ) birlemektir. İslâm tasavvufu, İslam dininin zuhurundan iki yüz yıl sonra kök salıp filizlenmeye başlamış, X. ve XI. yüz yıllar arasında şeriat kuralları, Sünnet ve Kur’an esaslarıyla ters düşmediği anlaşılmış XII. ve XVI. yüz yıllar arasında altın çağını yaşamıştır. Bu arada, bu uğurda şehitler de vermiştir. Bilinen şehitlerden biri de Hâllac-ı Mansur Hazretleridir. Bu mübarek zat “Enel Hakk” dediği için katline ferman verilip şehit edilmiştir. Türk – İslâm tasavvufunun tohumları ise X. yüz yılda Hoca Ahmet Yesevi Hazretleri tarafından atılmıştır. Türk – İslâm tasavvufu, Hz. Muhammed’e (s.a.v.) gelen İslâmiyet esaslarını ve Türklük örf ve ananelerini koruyarak günümüze kadar ulaşmıştır. Bu kısa açıklamadan sonra bendeniz, tasavvuf ehlinin inancını ve bu inancın doğmasına sebep teşkil eden ayeti kerimelerden, kutsî hadislerden ve herkesçe ululuğu kabul edilmiş kişilerin hikmetli sözlerinden bahsedeceğim ve İslâm tasavvufuna kabaca bir çerçeve çizip, konumu anlatmaya çalışacağım. Konuşmama, konuyla doğrudan ilgisi bulunan şu sözlerimle devam etmek istiyorum: “ Zahir âlemde; Hakk gerçeği, sonsuz yüzeyli, aynalı bir prizma içinde parlayan nur gibidir. Her köşede, her kenarda, her yüzeyde farklı farklı yansır”. Şu anda sizlerin huzurundayım ve kiminle sizlerin huzurundayım biliyor musunuz ? Allah ( C.C. ) ile. Sizler de benim karşımdasınız ve kimin ile karşımdasınız biliyor musunuz ? Yine Allah ( C.C. ) ile. Nasıl olur efendim diye sorarsanız, bu sorunuzu şöyle cevaplayabilirim: Bizler Allah ( C.C. ) ile kaimiz, yani Allah’ın “Hayy” İlâhî sıfatıyla. Sadece biz insanlar değil, bütün âlemler ve bu âlemlerde bulunan cümle mevcudat Allah ( C.C. ) ile kaimdir. Belki soranlarınız olacaktır, eşya da Allah ( C.C. ) ile kaim midir ? diye. Evet eşya da Allah ( C.C. ) ile kaimdir derim. Bunun cevabı bir ayeti kerime ve bir kutsî hadiste verilmiştir. Allah (C.C.) Nisâ Suresi 126. ayeti kerimesinde “Allah her şeyi kuşatmıştır.” diye irade beyanında bulunmuş, kutsî hadiste de Allah’ın “ Ben gizli bir hazineydim; istedim ki bilineyim” ifadesi vücut bulmuştur. Hasan Fehmi Tezdoğan Hazretleri de bu gerçeği şu şekilde ifade etmiştir. “Bu mümkinât serâbdır hep / Vücûdu Hak ile kâim....” Bizler eşyanın durağan hâline bakıp, cansız diye nitelendirebiliriz; ama gerçek öyle değildir. Maddenin parçalanamayan ve bütün özelliklerini ihtiva eden en küçük hâli atom diye isimlendirilmiştir. Atomlar ise: Çekirdekten ve elektronlardan meydana gelir. Çekirdek ise: Nötronlar ve protonlardan oluşur. Elektronlar ve protonlar arasında sürekli bir alış veriş mevcut olup, kesintisiz bir hareketlilik mevcuttur. İlahî bir hikmet ile muhtelif atom grupları bir araya gelerek, sıra ile molekül, D.N.A., kromozom, hücre çekirdeği ve en küçük yapı taşı olan hücreyi meydana getirir. Gerek bizleri gerekse diğer canlıları meydana getiren, bu: Hücreler bütünüdür. Bu nedenledir ki durağanlığına bakıp cansız saydığınız cisimler de canlıdır.Hz. Ali ( k.v.) “Ben görmediğim Allah’a hiç iman etmedim” demiştir. Keza Hz. Muhammed (s.a.v.) bir sohbetinde “Allah vardı hiçbir şey yoktu” diye beyanda bulunmuş, bunu duyan sahabeden birisi, Hz. Ali’ye ( k. v.) gelerek “ Efendimiz dedi ki: Allah vardı, O’nunla beraber hiçbir şey yoktu” deyince Hz. Ali ( k. v.) “ Hâlen öyledir” diye cevap vermiştir. Yine Hz. Muhammed (s.a.v.) bir hadis-i şerifinde; “ Beni gören, Hakk’ı görmüştür” diye buyurmuştur. Zaten Yunus Emre Hazretleri de öyle demiyor mu? “ Ete, kemiğe büründüm / Yunus diye göründüm”. Yine Eşrefoğlu Rumî Hazretleri de şu dörtlüğünde aynı gerçeği dile getirmiyor mu? “ Sanırsın Eşrefoğlu’yam / Ne Rûmi’yem ne iznikî / Benem ol dâim ü bâkî / Göründüm sûretâ insan” . Sadece Yunus Emre Hazretleri, Eşrefoğlu değil, Hacı Bektaş-ı veli Hazretleri , Hacı Bayram-ı Veli Hazretleri , Mevlânâ Celâleddîn Rumi Hazretleri, Şeyh Edebâli Hazretleri, Niyâzî Mısrî Hazretleri, Gaybî Sun’ullah Hazretleri gibi bir çok eren ve evliya da aynı inanç ve imanı paylaşmışlardır. Mürşidimiz Hüseyin Sabri Soyyiğit dedemizin şu muhteşem kelâmı dikkat çekicidir “ Allah’ı ( C.C. ) ararken kendimi buldum”. Şimdi sıra ile bu eren ve evliyaların aynı inanç ve imanı paylaştığını kanıtlayan beyitlerinden ve doğuşlarından dörtlükler sunmaya çalışacağım. Sunacağım ilk beyit Kaygusuz Abdal’dan; “Hak’kı ister isen âdemde ara Irak’ta Mekke’de Hac’da değildir.” Bektaşi dervişlerinden Şîrî’den; “Cihan varolmadan ketm-i ademde Hak ile birlikde yekdaş idim ben Yarattı bu mülkü çünkü o demde Yaptım tasvirini nakkaş idim ben” Bektaşi dervişlerinden Kadri’den; “Eğer âkıl isen dinle bu pendi Bir muazzam beytiz Hak binasıyız Hakaretle gönül yıkma efendi Biz bu kâinatın ibtidasıyız” Gaybî Sun’ullah Hazretlerinden: “Ehl-i vahdet zümresinin cism ü cânı nûr olur Her neye kılsa nazar durduğu yer Tûr olur Cümle eşya hep cemâline mezâhirdir anın Bunda Hakk’dan dur olanlar yarın anda dûr olur” Şems-i Huda hazretlerinden: ( Akbıyık Sultan ) “Yâr ile ben yâr olmuşum, Sanma ki ağyar olmuşum: Ben aşinadan gayriye, Bîgâneyim, bîgâneyim.” Ruşeni Hazretlerinden: “ Hüsnünün aksin rüh-u dilberde peyda eyledin, Çeşm-i âşıktan dönüp anı temaşa eyledin.” Eşrefoğlu Rumi Hazretlerinden: “Eşrefoğlu Rumi’yi, Aradan tarhedeyim, Senin ile bakayım, Seni göreyim, canım!...” Niyâzi Mısrî Hazretlerinden: “ Adetim budur ezelden kevnde bir ş’en olurum, Dirilip geh cem olup gâhi perîşân olurum. Bu cihânın Halkına bir bir yolum uğrar benim. Cem edip bunca kumaşı bir bezistân olurum Geh sehâb-ü geh matar gâhi doluyum gâhi kar, Geh nebat-ü gâhi hayvân gâhi İnsan olurum. Geh Nasârâ geh Yahûdî gâhi Tersân geh Mecûs Gâhi Şia gâh Sünnî Müsülmân olurum der ve bu doğuşunu şöyle noktalar: Şimdi kesrette olan Âdem Niyâzî söylenür, Âlem-i vahdet içinde sırr-ı Yezdân olurum.” Niyâzi Mısrî Hazretleri, bir başka doğuşunun son iki mısrasında bu inancını perçinler: “İşit Niyazi’nin sözün, bir nesne örtmez Hak yüzün, Haktan ayan bir nesne yok, gözsüzlere pinhan imiş” Aynı inancı paylaşan; çağımız ozanlarından Aşık Veysel’imiz, bu inancını mısralarında şu şekilde dile getirmiştir; “Her nesnede mevcut her cesedde can Anın için dedik biz ona Cânân Evvel âhir odur onundur ferman Ne sen var ne ben var bir tane Gaffâr” Mürşidimiz Hüseyin Sabri Soyyiğit dedemiz, tevhit inancını bakın nasıl dile getirmiştir; “Yok senlik, benlik; var Hû Evvel, âhir derim Hû Zâhir, bâtın illâ Hû Her yüzden nazarım sen.” Huzurunuzda bulunan bu Kul Musa da, tevhidi şu şekilde dile getirmektedir; “Evrende olanlar zarf ve zahiri Görünen ne varsa, O’ndan her biri Cansız görünse de, cümlesi diri Deryalar yaratmış, damlası kendi.” Bütün bu kelâmların sırrı Bakara Suresinin 115. ayeti kerimesinde gizlidir. O mübarek ayet mealen şöyledir: “Doğu da Allah’ındır batı da. Nereye dönerseniz Allah’ın yüzü ( Zatı) oradadır”. Demem odur ki, âlemlerde Allah’tan gayrı olan hiçbir şey mevcut değildir. Yine Yüce Yaratıcı Tîn suresinde “Ben insanı en güzel şekilde yarattım” diye beyanda bulunmuştur. Bu ayeti kerimenin sırrı ise Yüce Yaratıcının; insanda, yedi yüce sıfatı ile zuhura gelmiş olmasındadır. Bu sıfatların üçü gizli, dördü aşikârdır. Gizli olan, görünmeyen sıfatları; Hayat, İlim, İradedir. Görünen , aşikâr olan sıfatları ise; Görme, İşitme, Konuşma ve Kuvvet sıfatlarıdır. Bu sayılan sıfatlar Hayy sıfatı ile kaim olup, Hayy sıfatının yokluğunda diğer sıfatlar da yoktur. Tasavvufu yaşamayanlar için tasavvuf; felsefeden başka bir şey değildir. Ama tasavvuf ehli için tasavvuf; felsefe değil, gerçektir ve bu gerçeğe inanıp iman ettiği için de bunu yaşantısına geçirmiştir. Tasavvuf ehli; Allah ( C.C. ) ayrı, varlık ayrı dememiş, varlığa Hakk gözüyle bakmıştır. Bunu yaparken de Allah’ın ( C.C. ) yasakladıklarından yani celâl sıfatlardan uzaklaşmış, Allah’ın ( C.C. ) yapmasını irade buyurduklarını yani cemal sıfatları sergilemeyi kendine düstur edinmiştir. Yunus Emre’nin “ Elif okuduk ötürü / Pazar eyledik götürü / Yaratılmışı hoş gördük / Yaratandan ötürü” mısralarının sırrı yukarıda açıklanan gerçekte gizlidir. Bu yolun ehli; bütün çirkinliklerden sıyrılmış, tepeden tırnağa güzelliklerle donanmış ve bu güzellikleri sergilemeye başlamıştır. Zira; efalini, sıfatını ve zatını sahibine teslim etmiştir. Artık onun her hâlinde tecelli eden, zuhur eden Allah’ın ( C.C. ) cemal sıfatlarıdır. Artık ondan her daim rahmet tecelli etmektedir. Cehennem zebaniliğini bırakmış, hurili, gılmanlı cennet isteği de kalmamıştır. Onun cenneti; kendini bilme cennetidir. “Nefsini bilen, Rabb’ini bilir” hadisi şerifi gereğince kendini bilmenin Allah’ı ( C.C. ) bilmek olduğuna gönülden inanmıştır. Onun cenneti; cennet-ül irfandır. Bunun anlamı ise: Bilgi cennetidir. Kul Musa, irfan cennetini şöyle dile getirmiştir; “Nefis muti, gönül bürhan Ne huri var, ne de gılmân Görünense Yüce Sultan Bu cennet, cennet-ül irfân” Celâl sıfatlardan arınıp, cemal sıfatlarla donanan tasavvuf ehli artık, irfan sahibi bir gönül adamı; kâmil insan olmuştur. Peki nedir bu sıfatlar diye soranlarınız olacaktır. Celâl sıfatı; Allah’a (C.C.) atfedildiğinde anlamı: Azamet, Büyüklük ve Ululuktur.İnsana atfedildiğinde ise; celâlin kelime anlamı: Hışım ve kızgınlıktır. Bunlar; hasetlik, kin, nefret, öfke, dünyalık hırsı ve bu hırs uğruna her türlü yolu mubah sayma, şiddete baş vurma, benlik, kendini beğenme ve buna benzer bütün çirkinliklerdir. Cemal sıfatı ise, Allah’a (C.C.) atfedildiğinde: Allah’ın ( C.C. ) yüz güzelliğidir. İnsana atfedildiğinde de kelime anlamı yine güzelliktir. Bu güzellikler ise; yardımlaşma, tevazu, hoş görü, benlikten uzak durmak, sabır, şiddete şiddetle karşılık vermeme, haktan yana olmak, hak hukuk gözetmek, her eyleminde Allah’ın ( C.C. ) kendisini görüp gözettiğine gönülden inanmak ve bu imanla çirkin işlerden uzak durmak, eylemlerini gösteriş için değil Allah ( C.C. ) rızasına yönelik yapmak, kini, öfkeyi, şiddeti, nefreti ve hasetliği gönlünde barındırmamak, dedikodu yapmamak, hiç kimse için hiçbir şekilde kötü düşünmemek, kendine yapılmasını reva görmediği eylemleri başkasına da reva görmemek ve uyarılarını gönül kırmadan, rencide etmeden yapmak ve buna benzer güzellikleri sergilemektir. Bu açıklamalardan sonra gelelim asıl konumuz olan tasavvuf ve Tasavvufî şiirlerin Anadolu Halkları üzerindeki etkisine. Türklerin Anadolu’ya gelişinden önce de, Anadolu’da çeşitli ulus ve inançlara mensup insanlar vardı. Medeniyetler beşiği olan, gerek Avrupalının Asya ve Afrika’ya geçişi, gerekse Afrikalı ve Asyalının Avrupa’ya geçişi için değişmez güzergâh olan Anadolu; eşsiz bir Halklar mozaiğine sahipti. Bu nedenledir ki çok çeşitli inançlara sahip oldukları ve bu inançlar arasında çelişkiler olduğu gerçeğini kimse inkâr edemez. Bir arada, bir bütün olarak yaşayan bu insanlarda inanç farklılığı büyük çelişkiydi. Bu inanç çelişkileri, insanları açmaza, açmazlar da arayışa yöneltmiştir. Bu nedenledir ki hepsinin kabul ettiği, içlerine sindirdiği ortak bir inanç hepsinin arzusuydu. Tasavvuf ehli olanlar yani mutasavvıflar Anadolu’ya gelinceye kadar, Anadolu insanı Allah’a (C.C.), kendisine anlatıldığı gibi iman etmiş, Allah’ı (C.C.) ayrı kendini ayrı düşünmüş, cehennem ve cehennemde kendini bekleyen işkencelerle korkutulmuştur. Bu korkudan kurtulmak için çareyi Allah’tan (C.C.) uzaklaşmakta bulmuş ve Allah’ı (C.C.) anmamakla kurtulacağını zannetmiştir. Hâlbuki mutasavvıfların gelişiyle birlikte başlayan görüşmelerde ve tanışmalarda; Allah’ın (C.C.) kendilerine anlatıldığı gibi bir Allah (C.C.) olmadığını, Allah’ın (C.C.) ayrı, kendinin ayrı olmadığını, kendinde zuhur edenin Allah (C.C.) olduğunun bilincine ulaşmıştır. Yine Kul Musa, Âdemin Allah’tan ( C.C. ) ayrı olmadığını âleme şöyle sesleniyor: “Allah ayrı, âdem ayrı Kim eyledi ayrı, gâyrı Gönül var ya, Hâk sarayı Ol Mevlâ’na, gel meydana.” diye. Din, dil, ırk ayırımı ve cehennem zebaniliği yapmayan, sürekli Allah’ın (C.C.) rahmetini ve merhametini dile getiren, hiçbir annenin, ateşe atmak için çocuk doğurmayacağını, dolayısıyla Allah’ın (C.C.) cehenneme atmak için kul yaratmadığını, kullarının ancak ve ancak kendilerini nefsinin cehennemine attığını anlatan ve kendilerinden fail olanın, kendilerinde görenin, işitenin, konuşanın Allah (C.C.) olduğunu söyleyen bu mutasavvıfları benimsemiş ve onlara hüsnü kabul göstermişlerdir. Onlara dergâh, tekke gibi mekânlar inşa ederek kendileriyle kalmalarını sağlamışlardır. Onlarla aynı kentte ve yörede bulunanlar bu mübarek kişilerin etrafında toplanmış, sohbetlerine katılarak hikmetli sözlerini dinleyerek feyizlenmişlerdir. İnsan-ı kâmillerden biri olan Mevlânâ Celâleddîn Rumi Hazretleri; dil, din ve ırk konusunda hiç ayırım yapmadığını okuyacağım şu dörtlüğünde dünyaya ilân etmiştir: “Gel gel ne olursan ol yine gel İster kafir, ister Mecusi, ister puta tapan ol yine gel Bizim dergahımız ümitsizlik dergahı değildir Yüz kere tövbeni bozmuş olsan da yine gel” Bu kâmil kişilerin gerek cemalleri gerekse hikmetli sözleri ve beyitleri; dinleyenlerin beyinlerine, yüreklerine, gönüllerine kazınmış, efsaneleşip destanlaşan bu cemaller, hikmetli söz ve beyitler, deyişler dilden dile, gönülden gönüle yayılıp Anadolu’yu bir baştan bir başa dolaşmış, arayış içinde olan manaya susamış insanlar, pınarlardan fışkıran berrak sulara benzeyen bu deyiş ve doğuşlarla, hayatın anlamını kana kana içmiş aynı özde kaynaşmışlardır. Bilgilerini ve güzelliklerini çıkarlarına alet etmeyen, yaptığı işleri Allah rızasına yönelik yapan, Hakk’ı halkta görüp birlikte aynı sadeliği yaşayan, onlarla beraber çalışıp ter döken, ümit aşılayan, yaratılana saygıyı ve hoşgörüyü öneren ve kendilerine muhteşem güzellikte yepyeni bir inanç ve yepyeni bir yaşam tarzı getiren bu gönül sultanlarını, insanlar çok sevmişler, onların sevgileriyle, hatıralarıyla yetişip, yaşantılarını yaşamlarına geçirmek için çalışmışlardır. Gerek onların yaşantısını, gerek sözlerini ve gerekse deyişlerini kutsal metinler olarak kabul etmişler ve bu güzel insanlar gibi olmak için yarışmışlardır. Hangi inançta olursa olsun her kesimin meşrebine uygun olan bu inanç, farklı ulus ve farklı inançta olan bu toplulukları bir araya getirmiş, onları aynı inanç potasında eriterek, bir arada barış içinde yaşamalarını sağlamış; Halklar mozaiği, ebrulî bir ulusa dönmüştür. İnancı, dünya görüşü ne olursa olsun, insanımızın şuur altında Yunusların izi bir şekilde ve belli ölçüde mutlaka vardır ve bu gönül sultanlarının, maşerî vicdanı şekillendiren etkileri devam etmektedir. Tasavvuf ve tevhit ehli, sadece güzeli ve doğruyu önermekle kalmamış; masum ve mazlumun savunucusu olmuş, toplumdaki eğriyi, yanlışı ve haksızlığı dile getirmiştir. Onların uyarılarından herkes ve her kesim, hissesine düşeni almış; eğriden, çirkinden ayrılıp güzele ve güzelliğe yönelmiştir. Özellikle, Müslüman Türk boy ve beyliklerinde bu güzellikler had safhaya ulaşmış olup, bunun sonucu da birleşip büyümelerini sağlamıştır. Anadolu’da yayılıp devlet olmalarının sırrı bu gerçeğin içindedir. Asırlar boyu zulüm içinde yaşamış, her türlü haksızlık kendilerine reva görülmüş Halklar; karşılarında hak ve adaleti görünce hiç düşünmeden bu güzelliklere gönüllerini, bu güzellikleri sergileyen insanlara da kucaklarını açmışlardır. Bu güzellikler; insanlara çalışma gayretini, hak ve hukuka saygıyı, yardımlaşmayı getirmiş, bunun sonucu da her anlamda bereket ve zenginlik olmuştur. Devlet olup büyümelerinin ardından, “her çıkışın bir inişi vardır” kuralı yine şaşmadan işlemeye başlamış, zamanla yeniden nefislerinin cehennemine düşen, makam ve mevki sahibi dilde dürüst insanlar, bu inancı çıkarlarına alet eden sözde şeyhler; mal, mülk, para, unvan ve paye hırsına kapılıp bu güzelliklerden ayrılmışlardır. Kendilerine bu güzellikleri öneren gerçek eren ve evliyaya sırtlarını dönmüşler ve gerektiğinde menfaatlarına ters düşen bu ilim ve irfan sahibi insanları sürgüne göndermekten geri kalmamışlardır. Bu da çözülmeleri ve çöküşü başlatmış, bir zamanlar dünyaya hükmeden Anadolu insanını Kurtuluş Savaşının eşiğine kadar getirmiştir. Zamanınızda da insanlar maddeye yapışmış olup manadan uzaklaşmıştır. Bu uzaklaşmanın nelere mal olduğu hepimizin malûmlarıdır. İnsanlarımız, bu çirkinliklerden kurtulmak için çırpınıp durmaktadırlar. Bu kurtuluş çabaları insanlarımızı yeniden arayışa ve manaya yönelmiştir. Allah ( C.C.) bu arayış içinde olanlara yardım etsin ve onları hidayete erdirsin derim. Tasavvufun ve tevhit inancının yanlış anlaşılmasını önlemek için şu sözleri söylemek gereğini hissediyor, bu sözümü vurgulayan şiirimle konuşmamı sürdürüyorum: Diyorum ki “ Kimse Allahlık iddiasında bulunmasın. Zira Allah (C.C.) Allahlığını kimseye vermez.” ALLAH’TANSIN Damlanın olmaz dalgası Allah’tansın, değil Allah. Hakk’tır varlığın mâyası Allah’tansın, değil Allah. O Deryânın damlasısın Kaplayan O, kaplanansın Sânın yokluk, sen İnsansın Allah’tansın, değil Allah. Sınırlı gücün, tâkatın Dördü zâhir, üçü bâtın Emânettir sıfâtların Allah’tansın, değil Allah. Ermedinse Vahdeti’ne Pâye verme kesretine Ortak etmez kudretine Allah’tansın, değil Allah. Değil ise hâlin fenâ İstesen de yana, yana Kudretinden vermez sana Allah’tansın, değil Allah. Anla derim gâfletini Dile derim himmetini Kendi sanma kesretini Allah’tansın, değil Allah. Değil bütünü, kendisi Her varlıkta var nefesi Zâhir, bâtının cümlesi Allah’tandır, değil Allah. Mürşidini iyi dinle İyi öğren doğru söyle Kul Musa’da zuhûr böyle Allah’tansın, değil Allah. Ve sözlerime kendi tevhit inancımı dile getiren şu şiirimle devam etmek istiyorum: Şükür olsun, seni buldum özümde Nûr, ışıksın görenlerin gözünde Aramam âlemde, ârşın yüzünde Yok gâyrısı, gâyrı kelâm nafile. Söyleyenler gâyrı değil, el değil Senden ayrı dudak değil, dil değil Her şey âyan, akıl almaz sır değil Yok gâyrısı, gâyrı kelâm nafile Kesret ile, türlü türlü hâldasın Sıfâtlara, suretlere di-dârsın Yeşilinde, mavisinde Sen varsın Yok gâyrısı, gâyrı kelâm nafile. Musa, İsa suretine büründün Muhammed’de nurun ile göründün Mürşit ile sultanlığın sürdürdün Yok gâyrısı, gâyrı kelâm nafile. Kulun Musa şükür eder, hamd eder Yokluğunu ikrâr eder, neşreder Saklayamaz, gizliliğin fâş eder Yok gâyrısı, gâyrı kelâm nafile. Diyorum ve şu sözlerimle konuşmamı noktalıyorum. “Yaşamı sadece dünyevî zevkler olarak algılayanlar, nefsinin cehennemindedirler. Cennet istiyorlarsa öncelikle bu cehennemden kurtulmalıdırlar”. Beni dinlemek zahmetine katlandığınız için hepinize şükranlarımı sunuyor ve sizleri saygı ile selâmlıyor, Allah’a emanet olunuz diyorum. Musa Elitaş İnşaat Mühendisi YARARLANILAN KAYNAKLAR ) Safa Kılıçlıoğlu, Nezihe Araz, Hakkı Devrim -Meydan – Larousse – Meydan Yayınevi, İstanbul – Cilt 11 sayfa 918-919 2 ) Ayşe Nûr Sır - Batmayan Güneş Devam Eden Gölgeler “Hacı Hafız Mehmet Dumlu” Sayfa 36 - Alpler Matbaacılık İstanbul 2001 sayfa 36 3 ) Safa Kılıçlıoğlu, Nezihe Araz, Hakkı Devrim -Meydan – Larousse, Cilt 11 sayfa 919 – Meydan Yayınevi, İstanbul 4 ) Hasan Fehmi Kumanlıoğlu – HASAN FEHMİ DİVANI, Sayfa 58 – İzmir 2001 5 ) TERCÜMAN – 1001 Temel Eser Heyeti – EŞREF- Î RÛMÎ, EŞREFOĞLU DIVANI, Sayfa 165 - İstanbul 6 ) İsmet Zeki Eyupoğlu – Bütün Yönleriyle Bektaşilik ( Alevilik), Sayfa 221 - Yeni Çığır Yayınları, İstanbul 7 ) İsmet Zeki Eyupoğlu – Bütün Yönleriyle Bektaşilik ( Alevilik), Sayfa 221 - Yeni Çığır Yayınları, İstanbul 8 ) İsmet Zeki Eyupoğlu – Bütün Yönleriyle Bektaşilik ( Alevilik), Sayfa 222 - Yeni Çığır Yayınları, İstanbul 9 ) Ayşe Nûr Sır - Batmayan Güneş Devam Eden Gölgeler “Hacı Hafız Mehmet Dumlu”, Sayfa 37 - Alpler Matbaacılık İstanbul 2001 10 ) Vasfi Mahir Kocatürk – TEKKE ŞİİRİ ANTOLOJİSİ, Türk edebiyatında dinî ve tasavvufi şiirler, Sayfa 102 – Edebiyat Yayınevi, Ankara 1968 11 ) Vasfi Mahir Kocatürk – TEKKE ŞİİRİ ANTOLOJİSİ, Türk edebiyatında dinî ve tasavvufi şiirler, Sayfa 119 – Edebiyat Yayınevi, Ankara 1968 12 ) Vasfi Mahir Kocatürk – TEKKE ŞİİRİ ANTOLOJİSİ, Türk edebiyatında dinî ve tasavvufi şiirler, Sayfa 109 – Edebiyat Yayınevi, Ankara 1968 13 ) Mahmut Sadettin Bilginer – Edebi ve Tasavvufî MISRÎ NIYÂZÎ DÎVÂNI ŞERHİ Tam Dîvân ile birlikte SEYYİD MUHAMMED NÛR, Sayfa 144 - 145 – ESMA YAYINLARI, İstanbul 14) Vasfi Mahir Kocatürk – TEKKE ŞİİRİ ANTOLOJİSİ, Türk edebiyatında dinî ve tasavvufi şiirler, Sayfa 361 – Edebiyat Yayınevi, Ankara 1968 15)Ümit Yaşar Oğuzcan - AŞIK VEYSEL, DOSTLAR BENİ HATIRLASIN, Bütün Şiirleri, Sanatı,Hayatı, Sayfa 25 – Özgür Yayınları, İstanbul 1999 16) Hüseyin Sabri Soyyiğit –HÜSEYİN SABRİ SOYYİĞİT DİVANI, Sayfa 24 – Anadolu Matbaacılık, İzmir 1997 17 ) Abdülbaki Gölpınarlı – Türk ve Dünya Klasikleri, YUNUS EMRE , Sayfa 9 – Varlık Yayınları, İstanbul 1995 SÖZLÜK Bî-gâne : Kayıtsız, ilgisiz Bürhan : Delil, ispat, şahit Dûr : Uzak Ehl-i vahdet : Tevhit ehl-i İbtidâ : Başlama, başlangıç Ketm-i adem : Allah’ın ruh ve cisim âlemlerini yaratmayı istediği zaman bütün mahlukların ilki olan cevher-i ahzar’ın çıktığı yer Kevn : Var olma, varlık, vücut Maşeri : Topluluğun olan, ortaklaşa Matar : Yağmur Mezâhir : Bir şeyin göründüğü, çıktığı yerler, Nail olmalar, şereflenmeler Mecûs : Zerdüşt dininde bulunan Halk, Ateşe tapanların bağlı bulundukları din. Mutî : İtaat eden, boyun eğen Nasârâ : Hırıstıyan Pend : Öğüt, nasihat Pinhân : Gizli Sehâb : Bulut Tersân : Korkan, korkak Yezdân : Allah BU KATEGORİDEKİ ŞİİRLER   .: Ziyaretçi İstatistikleri :. Bugün: 4 ziyaretçi, 5 sayfa gösterimi Toplam: 119.483 ziyaretçi, 136.058 sayfa gösterimi